History
Roeikanonneer-boot Nr. 7 was een bewapend patrouille vaartuig van de Koloniale Marine in Nederlands Indië.
Primair voortbewogen door roeiers (bijgestaan door een klein hulpzeil). Dit type vaartuigen werd intensief gebruikt in ondiepe kustwateren en riviermonden voor de bestrijding van piraterij.*
Op de boot was over de gehele lengte een houten 'schuif affuit' aangebracht waarop een of twee kanonnen waren bevestigd (18- of 24-ponder). Dit betekende dat het kanon alleen recht naar voren of naar achteren kon vuren.
Verongelukt
Het eskader met Roei-kanoneerboot nr. 7 was destijds actief in de wateren rond Zuidoost-Borneo, een regio die in de jaren 1820 berucht was om de piraterij vanuit de diverse riviermonden. In de buurt van de rede van Pamanukan stak er een plotse storm op. De boot sloeg om en verging.
De boot werd bemand door een gemengde bemanning van Europese officieren/mariniers (ca. 10-15 man) en ca 20 inlandse (Javaanse) roeiers en matrozen.
Van de totale bemanning (die bij dit type boot meestal uit zo'n 30 tot 40 koppen bestond) kwam het overgrote deel om het leven.
Slechts een heel klein aantal inlandse matrozen wist vast te klampen aan drijvend wrakhout of de gekeerde romp en werd uren later door andere vaartuigen uit het eskader gered.
De jonge luitenant Vegelin werd destijds in de officiële rapportages aan het ministerie van Koloniën en in de Javasche Courant geprezen om zijn plichtsbesef.
*) Dit type roeikanoneerboot was door de constructie — relatief laag op het water met een topzwaar kanon op de boeg — zeer kwetsbaar voor plotselinge zijwind en zware golfslag.
Description
| Master | Vegelin |
|---|---|
| People on board | 35 |